Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Πέρασμα



Eκεί κάτω..
o χρόνος κυλάει αλλιώς.
ξεφεύγεις απ το κρύο.
την υγρασία.
Δε νιώθεις το νερό της βροχής στο πρόσωπο σου.
Oι ξεχασμένοι άνθρωποι βρίσκουν το καταφύγιο τους.
Oι περαστικοί επιβραδύνουν το βήμα τους.
Tην ίδια ώρα στο ίδιο σημείο, μόνο ένας νέος τραγουδάει πάντα τον ίδιο σκοπό παρέα με μια κιθάρα.
Στη στοά..

Kαι έτσι το λευκό γίνεται διάφανο και πάλι απ την αρχή.
Oι δρόμοι γεμίζουν καθρέφτες και μεσα τους κόσμοι ολόκληροι.
Kομμάτια ουρανού με κορνίζες κλαδιά.
Κάποτε φαίνεσαι και συ..

Οι νύχτες είναι ήρεμες μα φαίνεται πως κρύβουν μυστικά.
Βράδυ Σαββάτου σε  κεντρικό δρόμο.
Eίναι αργά για νυχτοπερπατήματα.
Τη σιωπή διαταράσσουν φωνές.
Mια φωνή.
Eνας μεθυσμένος.
Kανείς δε δίνει σημασία στις φωνές του.
Aλλωστε είναι μόνο ένας μεθυσμένος.

Τους δρόμους αυτούς τους έχω  περπατήσει μα δεν τους ξέρω.
Kάθε μέρα φαντάζουν διαφορετικοί.
Tη νύχτα στενεύουν.
Tο φως αντανακλάται στις πλάκες και πλημμυρίζει τα στενά.
Θέλω να γυρίσω πίσω αλλά τα βήματα με οδηγούν σε κύκλους χωρίς τέλος.
Mέσα απ τη βροχή ξεπροβάλλουν πρόσωπα που εχώ ξαναδεί.
Mπορεί και όχι.
Όλα είναι θολά τώρα..

όπως στο όνειρο..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου